زنده‌ياد شريعتي در وصيت‌نامه‌اش خطاب به پسرش نوشته: «پياده هم شده سفر كن، در ماندن مي‌پوسي.» من اين وصيت‌نامه را آخرين بار زماني خواندم كه 19 سال پيش از آن، كارنامه پنجم ابتدايي را گرفته بودم و در شهرستاني كه زندگي مي‌كرديم، رتبه اول را به‌دست آورده و آرزو كرده بودم كه دوچرخه‌اي داشته باشم.



19 سال پر افت و خيز، 19 سال تلاش براي زنده‌ماندن، خواندم «در ماندن مي‌پوسي». دوچرخه‌اي خريدم، عزم خود را جزم كرده و به مقصد شيراز به‌راه افتادم، رفتم، برگشتم.
در حين گذر از فراز و نشيب جاده، صدها بار سرگذشتم را مرور كرده و ديدم چه گذشته پرفراز و نشيبي داشتم.
شب‌هاي هجر را گذرانديم و زنده‌ايم
ما را به سخت‌جاني خود اين گمان نبود
كه اين سخت‌جاني، سخت‌رويي به بار آورد. به تعبير مولوي، سخت‌رويي دشمن بيم و شرم است و من بي‌باكانه پرده شرم و حيا را دريدم و همچنين ديدم تا زماني كه درس مي‌خواندم، هميشه اولين بودم و هرجا كار مي‌كردم، هميشه تلاش مي‌كردم جزو بهترين‌ها باشم. بنايي، كفاشي، خياطي، خطاطي، نقاشي، معلمي و... كه همه تلاش براي زنده‌ماندن بود، يعني پوسيدن و باز ديدم هستند كساني كه هم سرنوشت منند و حتي بدتر از آن، كودكان و نوجوانان فقيري كه در خانواده‌اي محروم از همه امكانات مادي و گاه حتي معنوي، زاده شده و بي‌آنكه پرورش‌ يابند، بزرگ مي‌شوند و چون هميشه در تلاش براي زنده ماندنند، آمال و آرزوهايشان مسخ شده و بزرگ‌ترين و بلند‌ترين ايده‌آل‌هاي روحي‌شان پست‌ترين و حقير‌ترين اميال مادي و اقتصادي شده و...