در نپال دو فیلم مستند ساختم به نامهای، مانوشاکتی و جشنواره مقدس رنگها.
مانوشاکتی یک دختر 44 ساله اروپایی است که از 20 سالگی با بیماری ایدز دست و پنجه نرم می کند، یک بار سقط جنین کرده و هرگز نمی تواند بزاید و 24 سال است که زندگی را تمام شده می بیند، سالهاست برای ارضای بخشی از نیازهای عشقی عاطفی خود ...
در حالی که تلاش می کنم تدوینگر پیدا کرده و فیلم ها را آماده نمایش کنم بخش کودکی ام را با گروه موسقی ای که تشکیل داده ام پی می گیرم.
در شرایطی که ایرانیان در سراسر دنیا برای سور چهارشنبه پایان سال تدارک آتش می بینند، یاد اقبال لاهوری که انسان را سربلند و محکم و استوار می پسندید، در دامنه کوههای سر به فلک کشیده هیمالیا رهایم نمی کند.
مطلبی دارد در مورد آتش که ترجمه فارسی اش تقریبا نزدیک به این مضمون است.
تا به کی دریوزگی در طور سینا چون کلیم آتشی دیگر درون سینه ها باید که نیست
آتشی که به جان من افتاده و خورشید شعله ای از آن است که در آسمان گرفته و برای فرونشاندنش سالهاست در جستجوی آبم، همین بود که ناامید از دریای سیاه به اقیانوس اطلس در آفریقا پناه بردم و رانده شده از آناهیتا، به گانگا، خدای آب در مذهب هندو متوسل شدم و هر دو را ناتوان یافتم چه در کنار هر دو آتش فقر که زائیده جهل است زبانه می کشد و آینده و گذشته را به خاکستر تبدیل می کند. دیگر فریب هم به سرابم نمی برد و گذشته را هم نمی دانم از کی و چرا آغاز شد؟
و در زمان حال، در هر نفسی که می کشیم بچه ای بی آنکه بداند پدرش کیست از مادری که برای گلگونه و عطر و زر و زیور می زید به دنیا می آید و یونیسف با کمال افتخار اعلام می کند که سالانه یازده میلیون کودک قبل از رسیدن به پنج سالگی (به دلیل ناتوانی در مقابله و مبارزه با مرض و غرض های مختلف) می میرند، اگر آمار درست باشد که نیست در هر ثانیه یکی
19 سال پر افت و خيز، 19 سال تلاش براي زندهماندن، خواندم «در ماندن ميپوسي». دوچرخهاي خريدم، عزم خود را جزم كرده و به مقصد شيراز بهراه افتادم، رفتم، برگشتم.
در حين گذر از فراز و نشيب جاده، صدها بار سرگذشتم را مرور كرده و ديدم چه گذشته پرفراز و نشيبي داشتم.
شبهاي هجر را گذرانديم و زندهايم
ما را به سختجاني خود اين گمان نبود
كه اين سختجاني، سخترويي به بار آورد. به تعبير مولوي، سخترويي دشمن بيم و شرم است و من بيباكانه پرده شرم و حيا را دريدم و همچنين ديدم تا زماني كه درس ميخواندم، هميشه اولين بودم و هرجا كار ميكردم، هميشه تلاش ميكردم جزو بهترينها باشم. بنايي، كفاشي، خياطي، خطاطي، نقاشي، معلمي و... كه همه تلاش براي زندهماندن بود، يعني پوسيدن و باز ديدم هستند كساني كه هم سرنوشت منند و حتي بدتر از آن، كودكان و نوجوانان فقيري كه در خانوادهاي محروم از همه امكانات مادي و گاه حتي معنوي، زاده شده و بيآنكه پرورش يابند، بزرگ ميشوند و چون هميشه در تلاش براي زنده ماندنند، آمال و آرزوهايشان مسخ شده و بزرگترين و بلندترين ايدهآلهاي روحيشان پستترين و حقيرترين اميال مادي و اقتصادي شده و...
