برخی از دوستان در قسمت نظر خواهی وبلاگ و برخی دیگر از طریق ایمیل پیگیر برنامه بوده و پرسیده اند چرا خبری نیست و وبلاگ به روز نمی شود؟ که با سپاس از لطف همه عزیزان عرض می شود.
در طول مدتی که از آغاز حرکت می گذرد، بارها از کسانی که انتظار همکاری می رفت و حتی گاهی بنا بود بنا به دستور از بالا در مقطعی گرهی باز کنند، شنیدیم: می خواین برین حال کنین، از موقعیت جمهوری اسلامی هم استفاده کنین و ...
آخرین بار این عبارت نغز (همراه با بی حرمتی) در کنسولگری ایران در استانبول مطرح شد که بسیار آزار دهنده می نمود و ... همین بود که تغییر جهت داده و از هم جدا شدیم، مجتبی ها به ایران بازگشتند و من تصمیم به حرکت به طرف کشورهای شرق دور گرفتم، بدون نامه نگاری های بی ثمر و بی آنکه بخواهم از موقعیتی استفاده کنم.
فعلا در هند علائق شخصی ام را دنبال می کنم، درگیر آموختنم، صبح که در معبدی از خواب برمی خیزم برای 24 ساعت آینده هیچ برنامه ای ندارم، تا سر از معبد دیگری در آورم.
عیشم مـدام است از لعل دلخواه کــارم بـه کــام است الحــمدالله
و از آنجایی که برنامه از حالت عمومی در آمده و جنبه شخصی پیدا کرده، دلیلی نمی بینم با به روز کردن وبلاگ وقت دیگران را که می خواهند با مراجعه به جایی سودی ببرند، بگیرم و البته حرفی هم برای گفتن ندارم.
زبان بریده به کنجی نشسته صم و بکم به از کسی که نباشد زبانش اندر حکم
به تعبیر دوست عزیزم مجید احمدی در دهلی
تنگ چون بر من شد آن منزلگهم
لاجرم بگذشتم از دنیای خود
باز بستم کوله بار یک سفر
رفتم و بگذشتم از مأوای خود
باز اینک این من و بار سفر
کوله باری خالی از ره توشه ها
لیک تنها مملو از صد خاطره
هر یکی همچون هزاران خوشه ها
تا چه پیش آید نمی دانم دگر ...
خسرو یوسفی
دی ماه 86 دهلی نو
خسرو در ادامه سفر الان در هند شهر دهلی است. که خوشبختانه تا حالا سفر خود را به خوبی دارد به پیش می برد. از تمام دوستانی که پیگیر برنامه هستند ممنون و سپاسگذاریم . عکس خسرو در یکی از معابد هندو در دهلی است.
19 سال پر افت و خيز، 19 سال تلاش براي زندهماندن، خواندم «در ماندن ميپوسي». دوچرخهاي خريدم، عزم خود را جزم كرده و به مقصد شيراز بهراه افتادم، رفتم، برگشتم.
در حين گذر از فراز و نشيب جاده، صدها بار سرگذشتم را مرور كرده و ديدم چه گذشته پرفراز و نشيبي داشتم.
شبهاي هجر را گذرانديم و زندهايم
ما را به سختجاني خود اين گمان نبود
كه اين سختجاني، سخترويي به بار آورد. به تعبير مولوي، سخترويي دشمن بيم و شرم است و من بيباكانه پرده شرم و حيا را دريدم و همچنين ديدم تا زماني كه درس ميخواندم، هميشه اولين بودم و هرجا كار ميكردم، هميشه تلاش ميكردم جزو بهترينها باشم. بنايي، كفاشي، خياطي، خطاطي، نقاشي، معلمي و... كه همه تلاش براي زندهماندن بود، يعني پوسيدن و باز ديدم هستند كساني كه هم سرنوشت منند و حتي بدتر از آن، كودكان و نوجوانان فقيري كه در خانوادهاي محروم از همه امكانات مادي و گاه حتي معنوي، زاده شده و بيآنكه پرورش يابند، بزرگ ميشوند و چون هميشه در تلاش براي زنده ماندنند، آمال و آرزوهايشان مسخ شده و بزرگترين و بلندترين ايدهآلهاي روحيشان پستترين و حقيرترين اميال مادي و اقتصادي شده و...
