جهت تامین بخشی از هزینه های سفر کارهای دیوارنویسی مدرسه ایرانی در آنکارا را انجام دادیم که خاطرات شیرین رایزنی فرهنگی ایران در لاگوس را زنده کرد. چرا که ما را به یاد زمانی انداخت که در آنجا تابلوی سفارت ایران را نوشته و با کمک دوست عزیزمان نوید رسولی (سرپرست رایزنی فرهنگی) نصب کردیم.
دوران خوش آن بود که با دوست به سر شد باقی همه بیهودگی و بی ثمری بود
نوشته شده توسط آذربیگ در پنجم آبان 1386 ساعت 0:20 | لینک ثابت |
صبح امروز 30 مهرماه به مدرسه ایرانیان آنکارا رفتیم و در سر کلاسهای بچه ها حاضر شدیم و توضیحاتی راجع به برنامه داده شد بنا شد که بچه ها تا روز جمعه نقاشی هایی آماده کنند و در اختیار گروه قرار دهند.
ادامه مطلب
نوشته شده توسط آذربیگ در یکم آبان 1386 ساعت 0:2 | لینک ثابت |
زندهياد شريعتي در وصيتنامهاش خطاب به پسرش نوشته: «پياده هم شده سفر كن، در ماندن ميپوسي.» من اين وصيتنامه را آخرين بار زماني خواندم كه 19 سال پيش از آن، كارنامه پنجم ابتدايي را گرفته بودم و در شهرستاني كه زندگي ميكرديم، رتبه اول را بهدست آورده و آرزو كرده بودم كه دوچرخهاي داشته باشم.
19 سال پر افت و خيز، 19 سال تلاش براي زندهماندن، خواندم «در ماندن ميپوسي». دوچرخهاي خريدم، عزم خود را جزم كرده و به مقصد شيراز بهراه افتادم، رفتم، برگشتم.
در حين گذر از فراز و نشيب جاده، صدها بار سرگذشتم را مرور كرده و ديدم چه گذشته پرفراز و نشيبي داشتم.
شبهاي هجر را گذرانديم و زندهايم
ما را به سختجاني خود اين گمان نبود
كه اين سختجاني، سخترويي به بار آورد. به تعبير مولوي، سخترويي دشمن بيم و شرم است و من بيباكانه پرده شرم و حيا را دريدم و همچنين ديدم تا زماني كه درس ميخواندم، هميشه اولين بودم و هرجا كار ميكردم، هميشه تلاش ميكردم جزو بهترينها باشم. بنايي، كفاشي، خياطي، خطاطي، نقاشي، معلمي و... كه همه تلاش براي زندهماندن بود، يعني پوسيدن و باز ديدم هستند كساني كه هم سرنوشت منند و حتي بدتر از آن، كودكان و نوجوانان فقيري كه در خانوادهاي محروم از همه امكانات مادي و گاه حتي معنوي، زاده شده و بيآنكه پرورش يابند، بزرگ ميشوند و چون هميشه در تلاش براي زنده ماندنند، آمال و آرزوهايشان مسخ شده و بزرگترين و بلندترين ايدهآلهاي روحيشان پستترين و حقيرترين اميال مادي و اقتصادي شده و...
19 سال پر افت و خيز، 19 سال تلاش براي زندهماندن، خواندم «در ماندن ميپوسي». دوچرخهاي خريدم، عزم خود را جزم كرده و به مقصد شيراز بهراه افتادم، رفتم، برگشتم.
در حين گذر از فراز و نشيب جاده، صدها بار سرگذشتم را مرور كرده و ديدم چه گذشته پرفراز و نشيبي داشتم.
شبهاي هجر را گذرانديم و زندهايم
ما را به سختجاني خود اين گمان نبود
كه اين سختجاني، سخترويي به بار آورد. به تعبير مولوي، سخترويي دشمن بيم و شرم است و من بيباكانه پرده شرم و حيا را دريدم و همچنين ديدم تا زماني كه درس ميخواندم، هميشه اولين بودم و هرجا كار ميكردم، هميشه تلاش ميكردم جزو بهترينها باشم. بنايي، كفاشي، خياطي، خطاطي، نقاشي، معلمي و... كه همه تلاش براي زندهماندن بود، يعني پوسيدن و باز ديدم هستند كساني كه هم سرنوشت منند و حتي بدتر از آن، كودكان و نوجوانان فقيري كه در خانوادهاي محروم از همه امكانات مادي و گاه حتي معنوي، زاده شده و بيآنكه پرورش يابند، بزرگ ميشوند و چون هميشه در تلاش براي زنده ماندنند، آمال و آرزوهايشان مسخ شده و بزرگترين و بلندترين ايدهآلهاي روحيشان پستترين و حقيرترين اميال مادي و اقتصادي شده و...
