به اتفاق مسئول خبر بخش رایزنی فرهنگی ایران آقای امنینی به نمایشگاه بین المللی صنایع دستی و آثار فرهنگی واقع در مرکز فرهنگی آتا ترک رفتیم.
در آنجا با دانشجویان هندی دانشگاه بالکنت آنکار راجع به فعالیتهای همسو با برنامه صحبتهایی صورت گرفت و به اتفاق یک نوازنده مجار و همکاری مدیر غرفه مجارستان 
کنسرت مجموعه اجرا شد.
طبق قرار قبلی در ساعت ۱۰ صبح ۲۶/۷/۸۶ به اتفاق مترجم سفارت ایران به مجموعه لجستیکی و اجرایی هلال احمر ترکیه مراجعه کردیمُ در انجا بخشهای مختلف مجموعه به تیم (مجتبی بهادری . خسرو یوسفی و مجتبی داوری) معرفی شد از جمله بخش تولید وسایل / بخش کنترل پنل و جی پی اس و بخش اطلاع رسانی بخش کمک های روانی ... در پایان دیدار از این مجموعه نشانه هایی از هلال احمر ترکیه به اعضای تیم اهدا شد.
به مرکز شهر بازگشتیم و از ساختمان داوطلبان جمعیت هلال احمر نیز بازدید کردیم که بنا شد اطلاعات و آمار دقیقی از وضعیت و تعداد داوطلبان خود را در اختیار ما قرار دهند.
در تاریخ ۲۷/۷/۸۶ به شهر انکار رسیده و به سفارت ایران مراجعه کردیم که گفتند هیچ هماهنگی صورت نگرفته علی رغم اینکه در وزارت امور خارجه در ایران شماره نامه ای مبنی هماهنگی به ما داده بودند.
به رایزنی فرهنگی مراجعه کرده و با استقبال گرم مسئولین مواجه شدیم.
در پایان طبق مراسم آیینی و مذهبی با گذشتن از زیر قرآن و پاشیدن یک ظرف آب و بدرقه دوستان سفر به اروپا آغاز گردید .
باسلام
به اطلاع تمام دوستان و علاقه مندان میرساند روز یکشنبه ۲۲/۰۷/۸۶ ساعت ۱۰ صبح در ساختمان داوطلبان جمعیت هلال احمر (سالن کنفراس) مراسمی با حضور اعضای جمعیت و همچنین جمعی از رسانه های خبری جهت شروع و ادامه سفرمان به سمت مقر فدراسیون صلیب سرخ در ژنو برگذار خواهد شد.
19 سال پر افت و خيز، 19 سال تلاش براي زندهماندن، خواندم «در ماندن ميپوسي». دوچرخهاي خريدم، عزم خود را جزم كرده و به مقصد شيراز بهراه افتادم، رفتم، برگشتم.
در حين گذر از فراز و نشيب جاده، صدها بار سرگذشتم را مرور كرده و ديدم چه گذشته پرفراز و نشيبي داشتم.
شبهاي هجر را گذرانديم و زندهايم
ما را به سختجاني خود اين گمان نبود
كه اين سختجاني، سخترويي به بار آورد. به تعبير مولوي، سخترويي دشمن بيم و شرم است و من بيباكانه پرده شرم و حيا را دريدم و همچنين ديدم تا زماني كه درس ميخواندم، هميشه اولين بودم و هرجا كار ميكردم، هميشه تلاش ميكردم جزو بهترينها باشم. بنايي، كفاشي، خياطي، خطاطي، نقاشي، معلمي و... كه همه تلاش براي زندهماندن بود، يعني پوسيدن و باز ديدم هستند كساني كه هم سرنوشت منند و حتي بدتر از آن، كودكان و نوجوانان فقيري كه در خانوادهاي محروم از همه امكانات مادي و گاه حتي معنوي، زاده شده و بيآنكه پرورش يابند، بزرگ ميشوند و چون هميشه در تلاش براي زنده ماندنند، آمال و آرزوهايشان مسخ شده و بزرگترين و بلندترين ايدهآلهاي روحيشان پستترين و حقيرترين اميال مادي و اقتصادي شده و...
